Η οικογένεια του αγίου Ισιδώρου ήταν πριγκιπική. Εκτός από την ευγένεια της καταγωγής, η οικογένεια αυτή έμοιαζε με αυτήν του Μεγάλου Βασιλείου στην Ανατολή. Δύο άγιοι τιμώνται στο ορθόδοξο εορτολόγιο (Ισίδωρος και Λέανδρος) και η λατινική Εκκλησία έχει τιμήσει ακόμη άλλα δύο μέλη της.

Η ανατροφή και η παιδεία του μικρού Ισιδώρου ανατέθηκε από τους γονείς του στον μεγάλο αδελφό του, τον σοφό Λέανδρο. Ο μικρός μαθητής, όμως, ήταν άτακτος, απρόσεκτος και δεν ενδιαφερόταν τόσο για τα μαθήματα όσο για τα παιχνίδια. Κάποτε το έσκασε από το σχολείο, για να αποφύγει τις επιπλήξεις του αδελφού του για τη μη εκτέλεση των καθηκόντων του και στάθηκε κοντά σε ένα πηγάδι. Παρατήρησε ότι στα χείλη του πηγαδιού υπήρχαν βαθιές αυλακιές στο μάρμαρο χαραγμένες από το σχοινί, όπως του εξήγησε μια γυναίκα που εκείνη την ώρα ήρθε, για να αντλήσει νερό. Ο νεαρός μαθητής κατάλαβε τότε ότι αφού το σχοινί, με τη συνεχή τριβή του επίμονα πάνω στο μάρμαρο, κατάφερε μετά από καιρό να χαράξει το πηγάδι, έτσι και η επιμονή και η επιμέλεια στη μελέτη θα μπορούσε να νικήσει τη σκληρότητα του μυαλού του. Γύρισε πίσω στον αδελφό του και από τότε έγινε ο καλύτερος μαθητής και προόδευσε τόσο πολύ, ώστε ξεπέρασε όλους τους δασκάλους του, έγινε ο πιο σοφός άνθρωπος της εποχής του σε όλη την Ισπανία, ώστε να έρχονται να τον συμβουλευτούν από πολύ μακριά.

Όταν ενηλικιώθηκε, εργάστηκε κοντά στον δάσκαλο και αδελφό του Λέανδρο βοηθώντας το θεολογικό και ποιμαντικό του έργο. Κατά τη διάρκεια, μάλιστα, της εξορίας του αδελφού του, ο Ισίδωρος κράτησε στους ώμους του το βάρος του αντιαιρετικού αγώνα και υπερασπίστηκε με θάρρος την ορθόδοξη πίστη. Αργότερα, ο θάνατος του αγίου Λεάνδρου ανάγκασε τον Ισίδωρο να υπακούσει στον κλήρο και τον λαό και να αναλάβει ως Επίσκοπος τον θρόνο της επισκοπής της Σεβίλλης. Ο άγιος Ισίδωρος επί σαράντα χρόνια σφράγισε με την επισκοπεία του την Εκκλησία της Ιβηρικής Χερσονήσου. Κοιμήθηκε εν ειρήνη στις 4 Απριλίου του 636 μ.Χ.