Η αγία Όλγα ήταν σύζυγος του ηγεμόνα του Κιέβου Ιγόρ. Όταν ο σύζυγός της σκοτώθηκε σε κάποια μάχη το 945 μ.Χ., ανέλαβε αυτή την εξουσία ως επίτροπος του γιου της Σβιατοσλάβου. Μετέβη τότε από τη Χερσώνα στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Ο τότε αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος της έκανε λαμπρότατη υποδοχή.

Η αγία Όλγα, όταν με το Βάπτισμα και το Χρίσμα έγινε μέλος της Εκκλησίας και βίωσε την προσωπική της Πεντηκοστή με την έλευση του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά της, «επορεύθη», για να μαθητεύσει το δικό της έθνος. Ήταν βασίλισσα της Ρωσίας τον 10ο αιώνα μ.Χ. και κατέβαλε υπεράνθρωπες και συγκινητικές προσπάθειες για τον ευαγγελισμό του απίστου γιού της αλλά και όλου του Ρωσικού λαού. Σύμφωνα με τον ιερό Συναξαριστή: «Δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς τις ακούραστες προσπάθειές της για τη χριστιανική διαφώτιση του Ρώσικου λαού. Έκανε τα πάντα, για να γνωρίσουν οι Ρώσοι την αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού και πάνω στον αγώνα αυτόν, παρέδωσε την τελευταία της πνοή την 11η Ιουλίου 969 μ.Χ.».

Μετά το Βάπτισμα ονομάστηκε Ελένη, αλλά στο αγιολόγιο και την υμνολογία της Εκκλησίας παρέμεινε ως Όλγα. «Το φέγγος της πίστεως, εισδεδεγμένη λαμπρώς, προς γνώσιν σωτήριον, τον σόν λαόν ασφαλώς ωδήγησας ένδοξε. Όθεν ως απαρχήν σε τω σώ έθνει αγίαν, μέλπομεν ευσεβείας Ισαπόστολε Όλγα. Χριστός γαρ όν ηγάπησας, αξίως σε εδόξασε». Ο θεάρεστος βίος της θυμίζει αρκετά εκείνον του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τον πολύ τιμητικό τίτλο του Ισαποστόλου, η Εκκλησία τον έχει δώσει στην αγία Όλγα και στους Αγίους εκείνους, των οποίων ο βίος και οι αγώνες υπέρ του Ευαγγελίου μοιάζουν με εκείνους των αγίων Αποστόλων.