Καταγόταν από ευγενείς γονείς και ήταν μια από τις πιο θεοφοβούμενες κόρες του Βυζαντίου στα χρόνια του Ιουστινιανού (6ος αι. μ.Χ.). Υπήρξε η πρώτη ακόλουθος της βασίλισσας Θεοδώρας και ο Ιουστινιανός, για την αξία της, της έδωσε τον τίτλο της πατρικίας. Οι αρετές της, όμως, προκάλεσαν τον φθόνο της βασίλισσας. Η Αναστασία, για να σβήσει κάθε αφορμή του φθόνου, πήρε μέρος της περιουσίας της και κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έχτισε Μονή, που ονομάστηκε Μονή της Πατρικίας, και ζούσε ζωή ασκητική. Αλλά, όταν έμαθε ότι την αναζητούσε ο Ιουστινιανός, άφησε τη Μονή και πήγε στη σκήτη του αββά Δανιήλ, στον οποίο και διηγήθηκε τα συμβαίνοντα. Αυτός, αφού την έντυσε ανδρικά και τη μετονόμασε σε Αναστάσιο, την τοποθέτησε σε ένα σπήλαιο δίπλα στη σκήτη και της είπε να μη βγει ποτέ από εκεί, ούτε να δεχτεί κανέναν. Σε αυτό το σπήλαιο δύο μοναχοί τής έφερναν ό,τι χρειαζόταν. Εκεί έμεινε κλεισμένη 28 χρόνια. Όταν προαισθάνθηκε το τέλος της, προσκάλεσε τον αββά Δανιήλ και, αφού κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, παρέδωσε τη δίκαιη ψυχή της.