Ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Κάποια μέρα, που μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε στον ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή. Ο πατέρας του, μόλις έμαθε το γεγονός αυτό, αμέσως κίνησε για τη Χίο, πολύ στενοχωρημένος γιατί ο γιος του εγκατέλειψε την πατροπαράδοτη ειδωλολατρική θρησκεία. Όταν έφτασε στη Χίο δε δυσκολεύτηκε να δει τον γιο του. Ο Ισίδωρος, μόλις αντίκρυσε τον πατέρα του, με πολλή ευλάβεια και στοργή τον ασπάστηκε συγκινημένος. Το ίδιο έκανε και ο πατέρας του αλλά δεν άργησε να εκφράσει και τη θλίψη του γι’ αυτόν. Ο Ισίδωρος τού είπε ότι μάλλον έπρεπε να χαίρεται, διότι είδε το φως που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός. Ο πατέρας του τον παρακάλεσε θερμά να επιστρέψει στην ειδωλολατρία, αλλά ο Ισίδωρος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε, οργισμένος αυτός, τον καταράστηκε και παρότρυνε τον Νουμέριο να τον θανατώσει το συντομότερο. Και πράγματι, ο Ισίδωρος μετά από πολλά βασανιστήρια αποκεφαλίστηκε. Έτσι επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, ότι «δε θα είναι μόνο οι ξένοι εναντίον των αγωνιζόμενων χριστιανών, αλλά και οι άνθρωποι του σπιτιού τους. Και θα παραδώσει στον θάνατο ο άπιστος πατέρας το πιστό παιδί του».