Έζησε στα τέλη του 9ου και τις αρχές του 10ου αι.μ.Χ. Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και οι γονείς του, άνθρωποι ευσεβείς, είχαν ασπασθεί τον μοναχικό βίο μαζί με τα δύο παιδιά τους Παύλο και Διονύσιο. Αργότερα, τους ακολούθησαν και τα δύο μικρότερα Πέτρος και Πλάτων. Ο πατριάρχης Νικόλαος ο Α’, εκτιμώντας τα σπάνια πνευματικά χαρίσματα του Πέτρου, θέλησε να τον κάνει επίσκοπο Κορίνθου. Ο Πέτρος αρνήθηκε και τότε ο Νικόλαος πρότεινε τον αδελφό του Παύλο, μαζί με τον οποίο κατέβηκε στην Κόρινθο και ο Πέτρος, όπου και ησύχαζε. Όταν πέθανε ο επίσκοπος Άργους, οι Αργείοι και Ναυπλιώτες ήρθαν σε αυτόν, που η φήμη της πνευματικότητάς του είχε εξαπλωθεί σε όλη την Πελοπόννησο και τον παρακάλεσαν θερμά να αναλάβει την επισκοπή τους. Ο Πέτρος δέχτηκε με πολλή βία. Όταν, όμως, ανέλαβε, έγινε υπόδειγμα τέλειου πνευματικού ποιμένα. Φάνηκε προστάτης των ορφανών και χήρων, ελεήμων δίνοντας με απλοχεριά όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και πεινασμένους, ελευθέρωνε αιχμαλώτους και άλλα πολλά. Έζησε 70 χρόνια και πέθανε ειρηνικά μετά το 920 μ.Χ. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα μετά τον θάνατό του διά του μύρου που έβγαινε από τον τάφο του.