Αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη διακονία των φτωχών και των ασθενών. Η ζωή του ήταν λιτή και με πολλή εγκράτεια, προκειμένου να κατακτήσει την αρετή και να δίνει όσο γινόταν περισσότερα αγαθά στους πάσχοντες. Ο Θεόδωρος κάλυπτε το σώμα του με λεπτά τρίχινα ενδύματα και για τον λόγο αυτό ονομάστηκε «Τριχινάς». Τη νύχτα ο Θεόδωρος πάντα έβρισκε χρόνο για προσευχή και μελέτη. Ζούσε μέσα σε μια κοινωνία στερημένων ανθρώπων που οι ανάγκες τους ήταν μεγάλες. Γι’ αυτό παρακινούσε πολλούς πλουσίους να διαθέτουν όσα αγαθά μπορούσαν. Πολλοί απ’ αυτούς του έδιναν αρκετά χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, τα οποία ο Θεόδωρος μοίραζε με πολλή διάκριση πρώτα σ’ εκείνους που είχαν περισσότερη ανάγκη, όπως ορφανά, φτωχές χήρες και άρρωστους οικογενειάρχες. Ευεργετούσε μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του κάνοντας πράξη τον λόγο: «μοίρασε και έδωσε άφθονα αγαθά στους φτωχούς και η αρετή του από τις αγαθοεργίες μένει για πάντα». Για τη δράση του αυτή ο Θεόδωρος έλαβε τη χάρη από τον Θεό να αναβλύζει μύρο από τον τάφο του.