Όπως είναι γνωστό, η αρχαία Εκκλησία είχε και γυναίκες διακόνους, χωρίς όμως να μετέχουν σε κανένα βαθμό ιεροσύνης. Η αποστολή τους ήταν κυρίως φιλανθρωπική ή και κατηχητική, κοντά σε γυναίκες που είχαν ανάγκη διδασκαλίας. Ήταν γυναίκες σεμνές, ελεύθερες από το αμάρτημα της κακολογίας, εγκρατείς και προσεκτικές.

Μία τέτοια διακόνισσα ήταν και η αγία Τατιανή. Η ευγενής καταγωγή της και ο μεγάλος ζήλος με τον οποίο εκτελούσε τα διακονικά της καθήκοντα, καθώς επίσης και η αποστροφή των κοσμικών απολαύσεων, έδωσαν στην Τατιανή ξεχωριστή θέση μεταξύ των χριστιανών, προκάλεσαν, όμως, και τον φθόνο των ειδωλολατρών. Και όταν το 202 μ.Χ. ο Σεπτίμιος Σεβήρος (κατ’ άλλους Αλέξανδρος Σεβήρος, 222-235 μ.Χ.) εξαπέλυσε ανελέητο διωγμό κατά των χριστιανών, η Τατιανή συλλαμβάνεται. Με σκοπό να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, ο άρχοντας την αναγκάζει να τον ακολουθήσει σε ειδωλολατρικό ναό. Εκεί η Τατιανή με τη δύναμη της πίστης της γκρέμισε τα είδωλα. Έπειτα από το γεγονός αυτό οι ειδωλολάτρες υπέβαλαν την Τατιανή σε πλήθος άγριων βασανιστηρίων, τα οποία, όμως, η Αγία υπέμεινε με σθένος.

Ξυρίζουν το κεφάλι της, αφαιρώντας τα θαυμάσια μαλλιά της με την ελπίδα ότι θα πτοηθεί. Όμως δεν πτοείται, στέκεται στο ύψος του χριστιανικού της ήθους και το πρόσωπό της ομορφαίνει και ακτινοβολεί περισσότερο από πρώτα. Της σχίζουν τα βλέφαρα με σιδερένια νύχια και την κρεμάνε ανάποδα. Στη συνέχεια οι ειδωλολάτρες τη ρίχνουν στη φωτιά, η οποία, όμως, δεν προξένησε καμία βλάβη στην Αγία. Έπειτα τη ρίχνουν σε άγρια θηρία, τα οποία, όμως, δεν άγγιξαν την Τατιανή. Τελικά αποκεφαλίζεται, παίρνοντας το αμάραντο και αθάνατο στεφάνι του μαρτυρίου.