Έζησε την εποχή που βασίλευε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Καταγόταν από την Κύπρο και στην αρχή ήταν ποιμένας προβάτων. Ο ίδιος ήταν γιος οικογένειας βοσκών, που ήταν κάπως εύποροι. Αν και μορφώθηκε αρκετά στην Κύπρο, συνέχισε να είναι βοσκός. Ήταν χαρακτήρας απλός, αγαθός, γεμάτος αγάπη για τον πλησίον. Τις Κυριακές και τις γιορτές οδηγούσε τους βοσκούς στους ιερούς ναούς και κατόπιν τους εξηγούσε την Ευαγγελική ή την Αποστολική περικοπή. Ήταν νυμφευμένος με μια ευσεβή γυναίκα, η οποία πέθανε νέα. Απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη. Έκτοτε, ο Άγιος πέρασε την υπόλοιπη ζωή του αφοσιωμένος στην υπηρεσία του Κυρίου και του πλησίον του. Λόγω της ηθικής του αρτιότητας ο Θεός τον τίμησε με το χάρισμα της θαυματοποιίας. Οι αρετές του και η δύναμη της πίστης του εκτιμήθηκαν και από τον λαό, ώστε, όταν απεβίωσε ο επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, του ζητήθηκε να αναλάβει αμέσως τον επισκοπικό θρόνο. Υπήρξε μεγάλος θεματοφύλακας της ορθόδοξης πίστης και με τα επιχειρήματά του ανέτρεπε τις κακοδοξίες των αιρετικών. Όταν ο Άγιος ήταν επίσκοπος Τριμυθούντος, συνέβη το εξής θαυμαστό περιστατικό: δύο κλέφτες εισέβαλαν στο μαντρί της Επισκοπής, με σκοπό να κλέψουν το κοπάδι. Με θεία παρέμβαση, όμως, βρέθηκαν αλυσοδεμένοι. Την επόμενη ημέρα, όταν ο Σπυρίδων τούς αντίκρυσε, όχι μόνο τους ελευθέρωσε, αλλά τους χάρισε και ένα κριάρι. Απεβίωσε εν ειρήνη στις 12 Δεκεμβρίου 350 μ.Χ. Το λείψανό του πήγε στη Κωνσταντινούπολη και μετά στην Κέρκυρα, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Το ιερό του λείψανο, μολονότι έχουν περάσει τόσοι αιώνες από τον θάνατό του, σώζεται ολόσωμο, διατηρώντας και αυτήν ακόμα την ελαστικότητα του δέρματος και εξακολουθεί να είναι πηγή θαυμάτων για τους πιστούς!

Κατά την παράδοση στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, ο άγιος Σπυρίδωνας μίλησε με θαυμαστό τρόπο για το δόγμα της Αγία Τριάδος, χρησιμοποιώντας ένα κεραμίδι, γι’ αυτό και είναι ο προστάτης των κεραμοποιών.